Uroczystość Najświętszego Imienia Jezus – dzień 3 stycznia 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
Rozważać będziemy w dzisiejszym rozmyślaniu, że Imię Jezus, które dane było Dzieciątku Bożemu w dzień obrzezania, jest to: 1) Imię wyrażające wielkość i majestat, nakazujący cześć; 2) Imię, oznaczające miłosierdzie i zbawienie, a przez to wzbudzające ufność; 3) że to Imię wyraża dobroć i tkliwość, pobudzającą nas do miłości. Potem zrobimy postanowienie: 1) wymawiać zawsze ze czcią, ufnością i miłością to Boskie Imię; 2) zwracać szczególniejszą uwagę na Imię Jezus, którym kończą się wszystkie nasze modlitwy, pamiętając, że przez to Imię modlitwy nasze mają wartość przed Bogiem; 3) nie nazywać Zbawiciela w zwyczajnej mowie ani Chrystusem, ani Nauczycielem, ale nazywać Go prawdziwym Jego Imieniem, to jest Jezusem. Jako wiązankę duchową weźmiemy te słowa świętego Bernarda: 0 Jezu, bądź mi Jezusem, to jest Zbawcą.
Przygotowanie drugie.
Oddajmy cześć Słowu Wcielonemu, przyjmującemu Imię Jezus w dzień swego obrzezania. Oddajmy Mu hołdy dziękczynienia i miłości; prośmy Go, aby nam dał poznać wielką moc tego świętego Imienia, które jest radością nieba, pociechą ziemi, postrachem piekła.
PUNKT PIERWSZY.
Imię Jezus wyraża wielkość i majestat wzbudzający cześć.
O Panie i Boże mój, jak wielkie i cudowne jest Imię Twoje! Według zdania świętego Pawła, ono jest nagrodą za Twoje upokorzenia. Na to Imię wszelkie stworzenie powinno się korzyć, wszelkie kolano klękać w niebie, na ziemi i w piekle i wszelki język wyznawać powinien Twoją niezrównaną chwałę. Imię Twoje jest wielkie, bo z nieba dane; Anioł je przyniósł na rozkaz Ojca Niebieskiego. Jest wielkie z powodu swego znaczenia: ono oznacza Zbawcę, to jest osobę, pełną nieskończonej miłości, poświęcającą się dla naszego zbawienia; jest to Imię pełne majestatu, nadające tej ofierze wartość nieskończoną, jedynie zdolną spłacić nasze długi. To Imię wielkie jest w niebie, gdzie uspokaja sprawiedliwość Bożą i przemienia pioruny gniewu Bożego w deszcz zlewający łaski. Imię to jest wielkie na ziemi, gdzie czyni cuda i uświęca wybranych. Jest wielkie w piekle, gdzie trzyma na wodzy złość szatanów. Jest wielkie wszędzie i wyższe nad wszelkie imiona, nawet nad imię Jehowa, bo imię Jehowa oznacza tylko Boga, stworzyciela nieba i ziemi, a Imię Jezus oznacza Twórcę doskonalszego świata, świata nadnaturalnego, świata łaski. Imię Jezus podnosi mnie wyżej nad stan natury: ono mi ukazuje występującą z łona Ojca Niebieskiego cudowną ofiarę, Sakramenty święte, łaski nieocenione; pokazuje mi człowieka odkupionego i uświęconego, świat naprawiony i odmieniony, Boga-Człowieka poświęconego przez swego Ojca na kapłana wiecznego, na nieśmiertelnego króla wieków; pokazuje mi w jednej osobie doskonałości Boga i człowieka, wielkość zniżającą się dobrotliwie do mnie, miłosierdzie połączone ze sprawiedliwością, cichość i dobrotliwość Boską, uwydatnioną na ziemi. O Panie, niech wszystkie narody wyznają wielkość Twego Imienia, bo ono jest święte, czcigodne i pobudzające do zbawiennej bojaźni; ono nie ma nic wspólnego z imionami pospolitymi, które są obojętne dla duszy i żadnego na niej nie sprawiają wrażenia.
PUNKT DRUGI.
Imię Jezus, oznaczające miłosierdzie i zbawienie, pobudza do ufności.
Święty Piotr powiedział: „Wszelki, którybykolwiek wzywał Imienia Pańskiego, zbawion będzie”[1]. Przez nie dostępuje się zbawienia. Jezus Chrystus powiedział wpierw niż Jego apostoł: Imię moje czyni modlitwę wszechmocną; a Kościół przykładem swoim nas tego uczy. Kościół modli się przez Imię Jezus, mocą tego Imienia udziela Sakramentów świętych i błogosławi nas od kolebki do grobu. Historia wieków minionych to potwierdza: pokazuje nam wszystkie cuda, czynione przez to Imię. W Imię Jezusa uczniowie Jego czynią większe cuda, niż ich Boski Nauczyciel; na Imię Jezus kulawy chodzi, trędowaty zostaje oczyszczony, ślepy widzi, głuchy słyszy, niemy mówi, powietrzem ruszony odzyskuje władzę w członkach, śmierć oddaje swoje ofiary, niebo otwiera się dla grzesznika nawróconego tym Imieniem. Na Imię Jezus szatani pierzchają; lwy, zapominając swej srogości, nie śmieją tknąć się Męczennika, wymawiającego Imię Jezus. Na Imię Jezus więzy spadają z uwięzionych, drzwi więzienia się otwierają, żywioły są posłuszne, rozhukane morze się ucisza, a ziemia góry przenosi. O któżby nie ufał temu Boskiemu Imieniu? Któż wzywać go nie będzie w potrzebie? ,, Wspomożenie nasze w Imieniu Pańskim”[2], „Błogosławiony mąż, którego nadzieją jest Imię Pańskie”[3]. Wzywajmy Imienia Jezus, powiada święty Bernard, w pokusach i doświadczeniach, w chorobach i dolegliwościach, w trwogach i niebezpieczeństwach.
PUNKT TRZECI.
Imię Jezus wyraża cichość i tkliwość, pobudzającą do miłości.
Kto wymawia Imię Jezus, wyraża to, co jest najmilszego, najtkliwszego i najdoskonalszego. Imię Jezus oznacza przyjaciela najszlachetniejszego, oddającego się zupełnie dla tych, których kocha; przyjaciela, żyjącego tylko dla swoich przyjaciół, czuwającego nad ich szczęściem, wstawiającego się za nimi do Ojca swego w charakterze kapłana i pośrednika, który popiera ich sprawę jako miłosierny obrońca, pokazując Ojcu przedwiecznemu rany swoje. Im częściej powtarzać będziemy Imię Jezus, tym więcej w nim znajdziemy wdzięku i powabu, tym większą miłością zapalać się będzie serce nasze. Dlatego Święci jak najczęściej je wymawiali, czując w nim niezmierną słodycz. Święty Paweł powtarza Imię Jezus dwieście czterdzieści trzy razy w swoich czternastu listach; święty Augustyn nie znajduje słów na wyrażenie słodkości tego Imienia. „Słodycz Imienia Jezus, powiada święty Bernard, wprawia mnie w zachwycenie. Wszystko jest dla mnie niemiłym, gdzie tego Imienia nie ma; Jezus jest miodem dla moich ust, śpiewem dla mego ucha, radością dla mego serca”. Czy tak cenimy to Boskie Imię? Czy wymawiamy je zawsze ze czcią i ufnością, z miłością i pociechą?
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Dzieje Apostolstwa, II, 21.
[2] – Psalm CXXIII, 8.
[3] – Psalm XXXIX, 5.