Środa drugiego tygodnia zwykłego – dzień 21 stycznia 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
Dziś rozważać będziemy w dalszym ciągu nauki, jakie nam daje Dziecię Jezus w kolebce i będziemy usiłowali przejąć się Jego czystością i niewinnością; bo tylko serce czyste jest w zgodzie: 1) z Bogiem; 2) z bliźnim; 3) z sobą samym. Następnie zrobimy postanowienie: 1) unikać starannie nie tylko najmniejszych grzechów, ale nawet najmniejszych dobrowolnych niedoskonałości; 2) starać się w tymże celu o wykonywanie naszych spraw z największą doskonałością. Jako wiązankę duchową weźmiemy szóste błogosławieństwo: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądają”[1].
Przygotowanie drugie.
Oddajmy cześć Dzieciątku Jezus, które jest wzorem czystości i niewinności. Niewinność jest najwybitniejszą cechą dziecięcia w kolebce; ono nie wie, co złe; jest czyste i bez zmazy tak co do umysłu, jak co do pamięci i woli; jest czyste w zmysłach, w sercu i uczy nas czystości umysłu przez powściąganie jego zbytecznej ciekawości; czystości pamięci, przez oddalanie szkodliwych wspomnień; czystości wyobraźni, przez powstrzymywanie jej od fałszywych zboczeń; czystości zmysłów, przez trzymanie ich w podległości. Tego uczy nas każde dziecię, a Dziecię Jezus jeszcze lepiej nam to wyraża, bo Ono jest samą czystością, nie tak, jak inne dzieci, nie mające używania rozumu, ale z powodu nieskończonej świętości Boskiej natury, która jest w Nim. Podziwiajmy tę niewymowną czystość i prośmy Jezusa o udział w tej czystości, abyśmy, o ile można, unikali nawet najmniejszych grzechów.
PUNKT PIERWSZY.
Serce czyste jest w zgodzie z Bogiem.
„Kto miłuje czystość serdeczną, powiada Mędrzec, będzie miał przyjacielem króla”[2]. „Błogosławieni, powiada Jezus Chrystus, czystego serca, albowiem oni Boga oglądają”[3]. „Jako dobry Bóg Izraelczyków, woła Dawid, tym, którzy są prostego serca”[4], to jest, czyści i niewinni! W innym miejscu Duch Święty mówi: „Nieskazitelność czyni bliskim Boga”[5]; ona ma w oczach Jego niezmierną cenę; osobne miejsce obok Baranka jest przeznaczone dla dusz czystych; Bóg podoba sobie między liliami czystości i w tym jeszcze życiu udziela się sercom czystym w sposób szczególny, odkrywa im tajemnice swoje i zlewa na nie swe łaski. Boże mój, spraw, abym dobrze pojął te prawdy, abym się strzegł najmniejszych grzechów a rozmiłował się w tej czystości i niewinności, które są ozdobą serca i uświęceniem duszy.
PUNKT DRUGI.
Czyste serce jest w zgodzie z bliźnim.
Czystość serca jest tak miłą, że widok dziecięcia niewinnego każdego wzrusza. Czystość wewnętrzna odbija się na jego twarzy, wyrażającej zachwycającą prostotę; a w starszym wieku daje duszy prawość, która wzbudza szacunek i miłość. Stosunki z takimi duszami są bardzo miłe i łatwe; te dusze nie są zdolne do niesprawiedliwych podejrzeń, do uprzedzeń, do nienawiści albo niechęci, do zazdrości i do ubiegania się o pierwszeństwo; zawsze starają się być uprzejme w słowach i obejściu; zawsze skromne i uprzedzające; dusze czyste wydają i roztaczają wokoło siebie jakby woń niewinności, pokory, cichości, która buduje drugich, pociąga do Boga, usposabia do cnoty i czyni miłym ich towarzystwo; jest to jakby spotkanie anioła. Zastanówmy się nad sobą: skąd to pochodzi, że nie jesteśmy zawsze uprzejmi dla bliźniego? Może dlatego, że wyrzuty sumienia sprawiają nam smutek i odejmują swobodę, że namiętności pobudzają nas do słów przykrych, do niezadowolenia z siebie i drugich? Osoby, żyjące z nami, są nieraz ofiarami naszego usposobienia wewnętrznego.
PUNKT TRZECI.
Serce czyste jest w zgodzie z sobą samym.
Czystość stanowi szczęście tego, kto ją posiada; używa on błogiego pokoju, przechodzącego wszelkie pojęcie; sumienie nic mu nie wyrzuca i nie sprawia duszy żadnego niepokoju, co według zdania Ducha Świętego, jest dla niej jakby rozkoszną ucztą. Taki człowiek jest szczęśliwym, o ile można nim być na tym świecie; w teraźniejszości znajduje pociechę, ufność i miłość; w przyszłości nadzieję szczęścia doskonałego i wiecznego. Jakże mało dbają o swoje dobro ci, którzy nie starają się o czystość i świętość! Każde dogodzenie swojej namiętności sprawia smutek i gorycz; dusze zaś czyste, już tu na ziemi, tworzą sobie niebo, które Duch Święty napełnia radością, namaszczeniem łaski, pokojem dobrego sumienia i serca wolnego od zarzutu. Zastanówmy się, ile przykrości i smutku sprawiły nam upadki nasze, ilu łask zostaliśmy pozbawieni przez brak czuwania nad sobą; niech nas to pobudzi do cenienia sobie wysoko czystości serca i sumienia.
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Ew. św. Mateusza, V, 8.
[2] – Przypowieści, XXII, 2.
[3] – Ew. św. Mat. V, 8.
[4] – Psalm LXXII, 1.
[5] – Ks. Mądrości, VI, 20.