Sobota Dwunastego Tygodnia Zwykłego – dzień 27 czerwca 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
Dziś rozważać będziemy: 1) jak ważnym jest dziękczynienie po Komunii świętej; 2) w jaki sposób mam je odprawiać. Potem zrobimy postanowienie: 1) wiernie odprawiać dziękczynienie; 2) przypominać sobie często w ciągu dnia, żeśmy z rana przyjęli Komunię świętą, rozbudzając w sobie uczucia, jakich doznaliśmy przy Komunii świętej i odnawiać postanowienia, jakieśmy uczynili. Nasza wiązanką duchową będą te słowa Psalmisty: „Co oddam Panu za wszystko, co mi dobrze uczynił”[1] przez dobrodziejstwo Komunii świętej?
Przygotowanie drugie.
Oddajmy cześć Zbawicielowi naszemu, który w Wieczerniku daje nam przykład, jak mamy składać Bogu dziękczynienie po Komunii świętej. Z jaką miłością i tkliwością wyraził Jezus Chrystus wdzięczność Ojcu swemu. Połączmy nasze dziękczynienie z Jego dziękczynieniem.
PUNKT PIERWSZY.
Wielkie znaczenie dziękczynienia po Komunii świętej.
Religia, wdzięczność, nasz własny interes do tego nas obowiązują:
1) Religia: Kiedy Pan Jezus czyni nam zaszczyt, że do nas przychodzi, czyż nie słuszną jest rzeczą, aby wszystkie władze naszej duszy skupiały się niejako koło Niego, aby Go uczcić, mówić do Niego słuchać Go? Czyżby to nie było wielkim nieuszanowaniem, gdybyśmy zostawiali Go samego w sercu naszym, nie zważając na Niego i zajmując się czym innym? Czy tak przyjmujemy znakomitą osobę, albo przyjaciela, który przychodzi nas odwiedzić?
2) Wdzięczność obowiązuje nas do godnego dziękczynienia po Komunii świętej. Powinniśmy dziękować Bogu Ojcu, który nam daje nie mannę, jak Izraelitom na pustyni, ale swego własnego Syna. Powinniśmy dziękować Bogu Synowi, który nam się daje cały, daje się wszystkim, na zawsze, nigdy się nie wyczerpując. O jakże słusznie można tu powiedzieć: „Dzięki niech będą Bogu za Jego dar niewymowny”[2]. Gdybyśmy rozumieli na jaką wdzięczność zasługuje ten dar Boga, serca nasze rozpłynęłyby się z miłości.
3) Nasz własny interes pobudza nas do dziękczynienia po Komunii świętej. W chwilach, następujących po Komunii świętej, dusza największą czuje słodycz w obcowaniu z Panem Jezusem; wtedy On najchętniej gotów oświecić ją, rozgrzać, poruszyć; wtedy głównie ten Sakrament odnosi skutek, byleby nie było do tego przeszkody. Kto zaniedbuje dziękczynienie, ten stawia przeszkody łasce; ten naśladuje ubogiego, który nie chce czekać na jałmużnę, jaką mu bogaty ma zamiar dać. Zastanówmy się nad sobą; czy odprawiamy dziękczynienie, przynajmniej przez kwadrans? Czy w czasie tego kwadransa staraliśmy się o skupienie, czyśmy się zachowali z uszanowaniem, czyśmy czynili akty właściwe? Czy nie odkładaliśmy dziękczynienia, nie skracaliśmy go, albo nie przerywaliśmy z błahego powodu? Niestety! Skąd pochodzi to, że z tylu Komunii tak mały odnieśliśmy owoc? Przyczyną tego jest zwykle zaniedbanie należytego dziękczynienia.
PUNKT DRUGI.
Sposób w jaki mamy odprawiać dziękczynienie.
Najpierw trzeba słuchać, co Jezus Chrystus mówić będzie do serca w tej chwili tak drogiej i iść za pociągiem łaski.
Następnie czynić akty:
1) uwielbienia, podziwu i miłości. Uwielbienie polega na uniżeniu się duszy przed nieskończoną wielkością Zbawiciela, któremu dusza ofiaruje uwielbienia aniołów i świętych, na dopełnienie swoich nieudolnych hołdów; podziwia dobroć Boga, zstępującego do nędznego stworzenia; przejmuje się miłością, pragnąc jedynie do Jezusa należeć i wyrzekając się wszystkiego, co jest na świecie.
2) Drugim aktem jest dziękczynienie, które Mu się od nas należy za tak wielkie dobrodziejstwo i prośba, aby On sam złożył dzięki za nas, Ojcu swemu.
3) Trzeci akt stanowią prośby, któreśmy zanosić powinni, mówiąc do Niego z prostotą i ufnością, przedstawiając nasze nędze, jak dziecko przemawiające do ojca swego. Jest to chwila, w której można o wszystko prosić i wszystko otrzymać.
4) Czwartym aktem jest ofiarowanie nas samych, poświęcając Mu wszystko, co mamy i czym jesteśmy, aby nami kierował według swej woli.
5) Piątym aktem są dobre postanowienia, które powinny być owocem Komunii świętej.
Czy tak odprawiamy dziękczynienie?
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Psalm, CXV, 3.
[2] – II do Korynt., IX, 15.