Sobota Dwudziestego Drugiego Tygodnia Zwykłego – dzień 5 września 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
Dziś rozmyślać będziemy o czwartym występku, przeciwnym pokorze, to jest o zarozumiałości i poznamy: 1) jak ten występek niegodny jest duszy chrześcijańskiej; 2) kiedy grzeszymy zarozumiałością. Następnie postanowimy sobie: 1) zawstydzać się przed Bogiem, w uczuciu naszej nędzy i odrzucać, jako pokusę, wszelkie upodobanie w sobie samych; 2) samemu tylko Bogu zaufać, a sobie nie ufać wcale i unikać najmniejszych okazji do grzechu. Naszą wiązanką duchową będą te słowa Ducha Świętego: „Im większy jesteś, tym pokorniej się we wszystkim zachowuj”[1].
Przygotowanie drugie.
Oddajmy cześć Jezusowi Chrystusowi, który, jako człowiek, tak mało siebie cenił, że uważał się za pośmiewisko świata i za ostatniego z ludzi; a przez Proroka swego nazywa się robakiem ziemi, który wart jedynie, aby go zdeptano nogami. Uwielbiajmy to dziwne usposobienie Serca Jezusowego i złóżmy Mu hołdy.
PUNKT PIERWSZY.
Zarozumiałość nie przystoi chrześcijaninowi.
Zarozumiałość jest występkiem, który sprawia, że mamy o sobie dobre wyobrażenie, ufamy swoim własnym siłom, swemu rozumowi, talentom i cnocie, tak jakbyśmy nie zależeli od Boga, który rządzi wszystkim, jako pan najwyższy. Tę zarozumiałość potępia w wielu miejscach Pismo Święte: nazywa ją bezbożnością, szaleństwem. – W innym miejscu mówi, że Bóg ją przeklina. Przeklęty jest ten, kto w człowieku ufność pokłada, a zatem w sobie samym, bo jest tylko człowiekiem. Kto liczy na siebie i na swoją umiejętność, nie opierając się na Bogu, ten odmawia Mu władzy nad wszelkim stworzeniem, sprzeciwiając się temu, co mówi Pismo Święte: „W mocy twojej wszystko jest położone”[2], ten zaprzecza słowom Jezusa Chrystusa: „Beze mnie nic uczynić nie możecie”[3]; ten wyrządza sobie wielką krzywdę; bo, kto zaufa Bogu, ten choćby był najsłabszym, wszystko uczynić może. Dawid pokonuje Goliata, Judyta zmusza do odwrotu niezliczone wojsko, mówiąc do Boga: „Wysłuchajże mnie nędzną, proszącą i ufającą w miłosierdzie twoje”[4]; ufność jej nie została zawiedziona. Człowiekowi zarozumiałemu, przeciwnie, nic się nie wiedzie. Wojsko Asyryjskie liczyło na swoją siłę i zostało pobite dzięki modlitwie tej mężnej niewiasty: „Panie,(…) pokaż, że nie opuszczasz ufających w tobie: a ufających sobie i chlubiących się z mocy swej poniżasz”[5]. Jest to prawo, które Bóg postanowił na wszystkie wieki, a pierwszy z Apostołów musiał mu ulec, jak i inni. Przysięgał, że będzie wierny Mistrzowi swemu z narażeniem życia; ale – ponieważ, mając wysokie mniemanie o sobie, zaufał własnym siłom – upadł w sposób przerażający. Któż nie zadrży, widząc ten filar upadający? Jeżeli Piotr upadł, któż może zaufać sobie?
PUNKT DRUGI.
Kiedy grzeszymy zarozumiałością?
Grzeszymy zarozumiałością: 1) kiedy nam się zdaje, że mamy więcej światła, rozumu i roztropności, niż drudzy; dlatego nie radzimy się nikogo, słuchamy tylko własnego rozumu, nawet w rzeczach najsubtelniejszych i najtrudniejszych; 2) kiedy sobie przypisujemy zdolność do wszystkiego, nie obawiając się własnej słabości; 3) kiedy swoim zasługom przypisujemy łaski, które Bóg nam daje i uważamy się za lepszych od tych, którzy ich mniej otrzymali; 4) kiedy nie troszczymy się o swoje zbawienie i nie boimy się sądów Boga, bo nam się nasze upadki wydają małe i dumni jesteśmy, że nie grzeszymy tak ciężko jak inni; 5) kiedy wywyższamy siebie ponad drugich, bo sobie pochlebiamy, że chociaż oni przewyższają nas w zdolnościach, my za to posiadamy przymioty, których oni nie mają; a jeżeli są doskonalsi od nas, to nie dlatego, że my mało pracujemy nad sobą, ale że oni więcej łask odebrali. Przejęci tymi fałszywymi wyobrażeniami, wymagamy dla siebie względów, wyróżnień i pierwszeństwa; uwielbiamy sami siebie, to tylko uważamy za dobre, co sami zrobimy albo powiemy; nikomu prawie ustąpić nie chcemy i przez swą dumę i upór stajemy się nieznośni dla drugich. Zbadajmy siebie, czy nie upadamy przez zarozumiałość.
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Eklezjastyk III, 20.
[2] – Estery XIII, 9.
[3] – Jan XV, 5.
[4] – Judyty IX, 17.
[5] – Judyty VI, 15.