Sobota Czternastego Tygodnia Zwykłego – dzień 11 lipca 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
Dziś zastanowimy się nad dwoma środkami, nadającymi doskonałość naszym sprawom; to jest, wszystko czynić: 1) z pamięcią o obecności Bożej; 2) w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem. Następnie zrobimy postanowienie: 1) przypominać sobie jak najczęściej obecność Bożą, aby się pobudzić do czynienia wszystkiego najdoskonalej; 2) starać się o spełnianie wszystkiego w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem, w zależności od Jego łaski i w celu naśladowania Go, prosząc Go, aby nas napełnił duchem swoim i dał nam usposobienie jakie sam miał. Jako wiązankę duchową weźmiemy te słowa, które Bóg rzekł do Abrahama: „Chodź przede mną, a bądź doskonały”[1].
Przygotowanie drugie.
Oddajmy cześć Bogu Ojcu, pragnącemu aby każdy chrześcijanin był doskonałym obrazem Syna Jego i dającego nam Go w tym celu jako wzór we wszystkich sprawach naszych. Złóżmy Mu dzięki, że nas powołał do naśladowania życia i czynów Boga; nie może być piękniejsze i wznioślejsze powołanie.
PUNKT PIERWSZY.
Aby sprawy nasze były dobre, powinny być spełniane z pamięcią o obecności Bożej.
Jeden z filozofów pogańskich powiedział: Jeżeli chcesz być cnotliwym, żyj tak, jakbyś zawsze był w obecności osoby wielkiej zasługi i wielkiej cnoty i to tylko czyń i mów, co byś czynił i mówił, gdyby ta osoba miała ciągle wzrok na ciebie zwrócony. Jakże daleko wiece powinna nas pobudzać do czynienia wszystkiego dobrze żywa wiara w obecność Boga, który widzi nie tylko sprawy nasze, ale nadto myśli nasze i najskrytsze zamiary! Gdybyśmy mieli tę wiarę, jakbyśmy uważali na nasze uczynki, na postępki, na spojrzenia, na słowa i myśli, na pragnienia nasze, aby się do nich nic takiego nie przymieszało, co jest niegodne oczu Boga wszystko widzącego. „Sprawiedliwi, powiada Psalmista, niechaj ucztują i weselą się przed oczyma Bożymi”[2]. Niech piją, jedzą, niech się weselą, ale wszystko niech czynią w sposób godny Boga. „Trzeba się zawsze modlić, a nigdy nie ustawać”[3], powiada Jezus Chrystus; trzeba przez cały dzień opiewać chwałę Bożą, powiada Psalmista; to znaczy, że trzeba czynić wszystko jak najlepiej, z pamięcią o Bogu, który nas widzi; bo na tym polega ustawiczna modlitwa i nieprzerwana chwała Boża, według słów Eklezjastyka: „Kto zachowuje zakon, składa mnogie ofiary”[4]. Szczęśliwy kto pamięta ustawicznie o obecności Bożej! Wszystko spełnia dobrze i jest doskonały. Czy staramy się ćwiczyć żeby mieć stale w pamięci obecność Bożą? Jeżeli tak źle wszystko spełniamy, tyle czasu tracimy na próżnych rozmowach, to dlatego zapewne, że żyjemy w rozproszeniu i nie pamiętamy o obecności Boga.
PUNKT DRUGI.
Aby sprawy nasze były dobre, trzeba je spełniać na wzór Jezusa Chrystusa i w zjednoczeniu z Nim.
Naśladowanie Jezusa Chrystusa jest najlepszym sposobem wykonywania dobrze naszych spraw z zależnością od Jego łaski i w zjednoczeniu z Nim.
1) Naśladując Jezusa Chrystusa, powinniśmy sobie często stawiać przed oczy ten wzór wybranych; rozważać sposób Jego postępowania i do tego nasze uczynki stosować. Powinniśmy rozważać nie tylko Jego postępowanie i stosunek z Bogiem Ojcem, któremu oddawał chwałę i z ludźmi, którym okazywał miłość, ale nadto powinniśmy badać, jakie było Jego usposobienie wewnętrzne: pokora, umartwienie, skupienie, miłość, w celu naśladowania Go tak w zewnętrznym postępowaniu, jak i w usposobieniu wewnętrznym.
2) Powinniśmy wszystko czynić w zależności od Jezusa Chrystusa: to jest, oddać się Mu, aby być narzędziem w ręku Jego, aby On nami rządził swoim natchnieniem i łaską, a nie dopuścił żebyśmy działali według naszego własnego rozumu i woli.
3) Wreszcie, trzeba wszystko czynić w zjednoczeniu z Nim, łącząc przez pragnienie i modlitwę nasze sprawy z Jego sprawami, aby nieskończona wartość spraw Jezusa pokryła błędy i nieudolność spraw naszych. Aniołowie i Święci w niebie łączą swoje hołdy z hołdami, które Pan Jezus oddaje Ojcu swemu. Kościół także zanosi wszystkie swoje modły przez Jezusa Chrystusa. Czy i my tak czynimy?
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Genez. XVII, 2.
[2] – Psalm LXVII, 4.
[3] – Ewang. św. Łukasza, XVIII, 1.
[4] – Eklezjastyk XXXV, 1.