Rozmyślanie dodatkowe o św. Pawle Apostole – dzień 30 czerwca 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
Dziś rozważać będziemy, jak wielkie było serce świętego Pawła: 1) oddane całkiem Jezusowi Chrystusowi; 2) oddane bliźnim ze względu na miłość Jezusa Chrystusa. Następnie postanowimy sobie: 1) oddać się Bogu całkowicie, bez przymieszki miłości własnej i chęci zadowolenia siebie; 2) starać się nikomu nie robić przykrości, ale przyczyniać się do szczęścia tych, którzy nas otaczają. Naszą wiązanką duchową będą te słowa świętego Pawła: „Albowiem mnie żyć jest Chrystus”[1].
Przygotowanie drugie. Oddajmy cześć Jezusowi Chrystusowi, który podniósł świętego Pawła z ziemi do trzeciego nieba, nauczał go własnymi ustami i posłał go do pogan, aby głosił narodom niewymowne bogactwa Ewangelii, potwierdzając posłannictwo jego licznymi cudami. Na głos tego Apostoła Duch Święty zstępował na wiernych i mnóstwo pogan się nawracało: to nazywał Paweł święty „apologią swego apostolstwa, napisaną nie inkaustem, ale duchem Boga żywego”[2]. Wychwalajmy, wysławiajmy Jezusa Chrystusa za te cuda; winszujmy świętemu Pawłowi, że tak odpowiedział zamiarom Bożym i prośmy go, aby nam wyjednał łaskę do naśladowania jego przykładu.
PUNKT PIERWSZY.
Życie świętego Pawła było nieustanną ofiarą dla chwały Bożej.
Święty Paweł nie należał do tych chrześcijan, którzy na wpół tylko oddają się Jezusowi Chrystusowi, a resztę zachowują dla swojej miłości własnej, szukając swojej wygody i własnego zadowolenia; którzy mówią Bogu że Mu się całkiem oddają, ale odbierają to, z czego uczynili ofiarę. Święty Paweł od tego zaczyna, że się wyzuwa ze wszelkiego przywiązania do ziemi i do względów ludzkich; z wszystkiego, co przemija; następnie całe swe serce oddaje Jezusowi Chrystusowi, aby do Niego jedynie należeć przez miłość, poświęcenie i naśladowanie Jego życia.
1) Należy do Jezusa przez miłość. O! jak wielkie serce tego Apostoła kochało Jezusa! dla Niego tylko biło; Jezus był dla niego życiem. „Miłość Jezusa, mówił, naciska na mnie. Żadne stworzenie w niebie i na ziemi od Niego mnie nie odłączy. Przeklęty niech będzie ten, kto nie kocha Pana naszego Jezusa Chrystusa. Ja całkowicie oddany jestem na Jego służbę; cała moja istota do Niego należy; jestem Jego Apostołem; będę nauczał o Nim wszędzie; jestem Jego więźniem, więzy Jego miłości mnie krępują; oddaję się łasce Jego, aby mnie prowadziła gdzie zechce; jestem pod wpływem Jego ducha, od którego nie chcę się odłączyć”. Święty Paweł kocha Jezusa ze całego serca swego; wszystkie uderzenia jego serca do Niego należą; ręka jego ma upodobanie kreślić imię Jezus i powtarza je aż dwieście czterdzieści trzy razy w swoich czternastu listach. Miłość jego do Jezusa jest taka, że dwóch tylko rzeczy pragnie: coraz lepiej poznawać Jezusa Chrystusa, aby Go co dzień coraz więcej miłować; i umrzeć, aby w niebie żyć z Jezusem Chrystusem.
2) Poświęcenie się świętego Pawła dla Jezusa dorównuje jego miłości do Niego: poświęca Mu ciało swoje przez umartwienie, karcąc je surowo, zmuszając do posłuszeństwa i krzyżując się wraz z Jezusem Chrystusem; poświęca Mu duszę swoją i całe swe życie, głosząc wśród największych trudów i niebezpieczeństw chwałę Jego i imię po całej ziemi, od Jerozolimy aż do granic Ilirii[3] i do Rzymu, skąd miał zamiar udać się do Hiszpanii i do najodleglejszych krajów Zachodu. Czy może być większe poświęcenie?
3) Oddany był całkowicie Jezusowi Chrystusowi, aby Go naśladować. Miłość pobudza do naśladowania osoby umiłowanej. Dlatego ten wielki Apostoł całą swą naukę zasadzał na naśladowaniu swego ukochanego Mistrza i tak wiernie był Mu podobny, że mógł powiedzieć do ówczesnych chrześcijan: „Bądźcie moimi naśladowcami, jak ja jestem naśladowcą Jezusa Chrystusa; już nie ja żyję, ale Jezus Chrystus żyje we mnie”. A święty Chryzostom ośmielił się wyrzec: „Serce Pawła było sercem Jezusa Chrystusa”. Porównajmy naszą miłość z miłością świętego Pawła.
PUNKT DRUGI.
Życie świętego Pawła było całkowicie poświęcone na usługi bliźniego, z miłości ku Jezusowi Chrystusowi.
Ten wielki Apostoł mówił do wiernych: „Ja zaś najchętniej łożyć będę, i sam się wydam za dusze wasze”[4], „Tak tęskniąc do was, chcielibyśmy chętnie dać wam nie tylko Ewangelię Bożą, ale także życie nasze; ponieważ staliście się nam najmilszymi”[5], „Usta nasze otwarte są ku wam, serce nasze rozszerzyło się”[6], „Nie jesteście ściśnieni w nas”[7]. Obejmuje swoim ojcowskim sercem pojedynczych ludzi i całe narody; nienasycony jest w pragnieniu prac, mozołów i cierpień dla pozyskania dusz; kieruje się do wszystkich charakterów i stanów. Ludzie nie odpowiadają jego wielkiej miłości! On zdaje się coraz więcej ich kochać, w miarę tego, jak oni mniej go kochają i jakby pomimo ich woli, utrzymuje w nich miłość w życiu i przy śmierci. Jakież powinno być nasze zawstydzenie wobec takiej miłości i takiej dobroci! My tak jesteśmy oziębli, tak nieczuli, niekiedy tak niemiłosierni dla bliźniego!
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Do Filip. I, 21.
[2] – II. do Korynt. III, 3.
[3] – [przypis red. – Iliria (łac. Illyria, Illyricum) – starożytna kraina nad Morzem Adriatyckim, obejmująca mniej więcej tereny obecnej Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry, Serbii, Albanii i Macedonii Północnej.]
[4] – II. do Korynt. XII, 15.
[5] – I. do Tesal. II, 8.
[6] – II. do Korynt. VI, 11.
[7] – Tamże 12.