Rozmyślanie dodatkowe na uroczystość św. Teresy, dziewicy i doktora Kościoła[1] – dzień 15 października 2026 r.
Ponieważ umiejętność w odprawianiu rozmyślania i w ćwiczeniu się w nim jest cechą życia świętej Teresy, rozważymy: 1) jak wielkie ona odniosła z rozmyślania korzyści dla swego uświątobliwienia; 2) jak wielkie stąd wynikły pożytki dla Kościoła powszechnego. Następnie zrobimy postanowienie: 1) gorliwie odprawiać rozmyślanie poranne i zachować jego owoce przez cały dzień; 2) starać się o ducha ofiary i zaparcia się samego siebie, bo to jest jedyny środek do postępu w rozmyślaniu i w doskonałości chrześcijańskiej. Naszą wiązanką duchową będą te słowa Psalmisty: ,,Rozmyślanie serca mego przed obliczem twoim zawsze”[2].
Przygotowanie drugie.
Oddajmy cześć Jezusowi Chrystusowi, który wybrał świętą Teresę, aby z niej uczynić wzór najdoskonalszej świętości, cud łaski, arcydzieło swej odwiecznej mądrości. Wychwalajmy Go, błogosławmy Go za ten cud i prośmy, aby nam dał choć cząstkę tego ducha modlitwy, jaki miała święta Teresa.
PUNKT PIERWSZY.
Święta Teresa odniosła z rozmyślania wielką korzyść dla swego uświątobliwienia.
Rozmyślanie jest to współdziałanie duszy z Bogiem; w tym obcowaniu z Nim dusza otrzymuje największe pożytki. Jeszcze będąc dzieckiem, święta Teresa, w modlitwie powzięła pragnienie męczeństwa; uciekła z domu ojcowskiego, aby się udać między Mahometan i tam przelać swą krew za Jezusa Chrystusa. Zawiedziona w swoim zamiarze, nie mogąc zostać męczennicą, chce być pustelnicą, aby jedynie myśleć o Bogu. W ogrodzie robi sobie pustelnie, w pokoju swym urządza kaplicę; serce swoje uważa jako ołtarz, na którym duszę i ciało swoje składa na ofiarę Bogu: ciało przez pokutę, duszę przez zapał miłości. Codziennie, w rozmyślaniu zachęca się do tej podwójnej ofiary, zagłębiając się myślą w wieczności, która ma nastąpić po tym życiu, powtarzając często: Zawsze, nigdy, wiecznie! Jednego razu, kiedy próżność chciała ją uwieść, udała się na modlitwę i oddaliła pokusę. Wielkie to było dla niej szczęście: bo Bóg pokazał jej później miejsce, do którego by się dostała w piekle, gdyby nie oparła się tej pokusie. Uwolniwszy się od tego niebezpieczeństwa oddała się z nowym zapałem modlitwie. Nie zraziły jej ani oschłości, ani trudności wszelkiego rodzaju. Wiedziała, że modlitwa ma kilka stopni, że Oblubieniec niebieski przebywa na samym szczycie, gdzie tylko po długich wysiłkach można się dostać i przez dwadzieścia dwa lata wytrwale toczyła tę walkę. Wtedy dopiero osiągnęła cel upragniony, to jest, zjednoczenie z Bogiem przez najwyższą miłość; skutkiem tej miłości wszystkie cnoty w niej się rozwinęły: miłość ubóstwa podniosła ją nad wszelkie dobra tej ziemi, które uważała jako błoto; pokora uczyniła ją wyższą nad wszelkie pochwały, które odtąd stały się dla niej nieznośne; ufność w Bogu dała jej moc do zwyciężenia wszelkich przeciwności i przeszkód i cierpliwość do znoszenia utrapień tego życia; tak dalece umiłowała cierpienia, że w uniesieniu powtarzała: Albo cierpieć, albo umrzeć! Wreszcie miłość Boża uczyniła ją apostołem przez gorliwość o chwałę Bożą i zbawienie dusz; w zapale gorliwości wołała: „Ojcze niebieski, albo mnie weź z tego świata, albo spraw, aby Cię wszyscy miłowali! Nie mogę patrzeć na niewdzięczność ludzi”. Można nawet powiedzieć, że miłość wyniosła ją do rzędu serafinów przez uniesienia i zachwycenia na modlitwie, co jej zjednało nazwę seraficznej. O! jak wielkie rzeczy sprawia modlitwa w duszy, która się w niej wytrwale i gorliwie ćwiczy.
PUNKT DRUGI.
Modlitwa świętej Teresy była pożyteczna dla Kościoła.
Modlitwa świętej Teresy nie tylko jej samej przyniosła pożytek; Kościół otrzymał z niej dwie korzyści dla wszystkich ludzi, po wszystkie wieki. Pierwszą korzyścią są nieśmiertelne jej pisma, w których ta wielka święta złożyła cudowne świadectwo i światło, jakie odbierała na modlitwie. W tych pismach wyłożone są najwyższe tajemnice życia duchownego, cała nauka Świętych i to w tak wzniosłej mowie, że porywa duszę; z taką prawdą, że najwięksi uczeni nie znaleźli w nich nic do przygany; z taką jasnością, że wszyscy mogą je zrozumieć; z takim namaszczeniem, że bez wzruszenia czytać ich nie można; wreszcie, z taką dokładnością, że oryginał jej pism, który od dawna przechowuje się w pałacu Escurial, w Hiszpanii, nie przedstawia żadnego kreślenia, ani poprawek, tak, że mogła dyktować swoje objawienia dziesięciu osobom, piszącym razem. Drugą korzyścią, jaką modlitwa świętej Teresy przyniosła Kościołowi, jest reforma Karmelu. Było to dzieło nadzwyczaj trudne, szczególnie dla niewiasty. Podobało się Bogu wybrać świętą Teresę, aby okazać światu, że reforma Karmelu jest dziełem Bożym, cudem łaski, że w rękach Opatrzności, najprostsze narzędzia są najlepsze, że dusza wybrana przez Boga, do spełnienia jakiego bądź dzieła, nie powinna się zniechęcać ani trudnościami jakie napotyka, ani własną słabością, wreszcie, że z pomocą modlitwy wszystko uczynić można: w istocie, modlitwa myślna dała świętej Teresie tak żywe światło, napełniła ją tak wielką ufnością w Bogu i dała jej taką wymowę w rzeczach Boskich i tyczących się reformy, że nikt się jej oprzeć nie mógł. Słowa jej, objawiające pokorę, cierpliwość, zjednoczenie z Bogiem, a stwierdzone jej świętymi przykładami, sprawiły, że wszędzie przyjęto jej reformę i że Karmel stał się zgromadzeniem najwięcej budującym i najdoskonalszym w Kościele. O! jak rozmyślanie jest ćwiczeniem dobrym i świętem! Jakże powinniśmy je kochać i wiernie je odprawiać!
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – [przypis red. – święta Teresa z Avili została w roku 1970 przez papieża Pawła VI ogłoszona wraz ze świętą Katarzyną ze Sieny Doktorem Kościoła. Były one pierwszymi kobietami, które otrzymały ten tytuł.]
[2] – Psalm XVIII, 15.

