Pierwsze rozmyślanie przygotowujące do uroczystości Wszystkich Świętych i do Dnia Zadusznego – na Uroczystość Wszystkich Świętych (1/3).
Przygotowanie pierwsze.
Dziś rozmyślać będziemy o wielkiej uroczystości, którą Kościół obchodzi i poznamy z tego rozważania: 1) co to znaczy być świętym: 2) że powinniśmy być świętymi; 3) że możemy świętymi zostać. Następnie zrobimy postanowienie: 1) czcić Świętych, uwielbiając ich cnoty i wzywając z ufnością ich pomocy; 2) naśladować ich, mówiąc do siebie często: „Mam zostać świętym, mogę i powinienem nim zostać: jak święty wykonałby tę sprawę, tę modlitwę? Jakby mówił, jakby się zachował w tej lub owej okoliczności?” Naszą wiązanką duchową będą te słowa świętego Augustyna: „Czemuż nie mógłbym uczynić tego, co uczynili ci i tamci?”.
Przygotowanie drugie.
Wznieśmy się duchem do nieba, przypatrzmy się chwale i szczęściu Świętych i błogosławmy Pana, który tak hojnie nagradza wybranych swoich. Złączmy naszą cześć i hołdy ze czcią i hołdami błogosławionych, którzy nie przestają Go wysławiać w dzień i w nocy, mówiąc: „Święty, święty, święty, Pan Bóg zastępów”[1]. „Siedzącemu na stolicy i Barankowi, błogosławieństwo i cześć i chwała i potęga na wieki wieków”[2]. Złóżmy zarazem hołd Świętym z powodu uchybień naszych w oddawaniu im należnej czci i dla uczczenia tych Świętych, których ziemia nie zna, a których Bóg nagrodził w niebie.
PUNKT PIERWSZY.
Uroczystość dzisiejsza uczy nas, co to znaczy być świętym.
Z powodu gnuśności naszej łudzimy się, że można się dostać do nieba drogą wygodną, dogadzać sobie i żyć według upodobania, stronić od krzyża i na wszystko sobie pozwalać, w czym nie ma grzechu śmiertelnego, pełnić wolę własną, pochlebiać miłości własnej i próżności; ale zapytajmy Świętych, czy chociaż jeden z nich zbawił się na takiej drodze. Odpowiedzą nam to, co dzisiejsza Ewangelia głosi, dla odrzucenia zasad przeciwnych moralności chrześcijańskiej. Ewangelia mówi nam: błogosławieni, to jest święci, są to pokorni, ubodzy, oderwani od wszystkiego; są to serca ciche, które wszystko od wszystkich znoszą, a nikomu przykrości nie wyrządzają, oddają dobrem za zło, pochwałą za naganę, miłością za nienawiść; są to dusze doświadczane, które pędzą życie wśród utrapień i łez, stroniąc od uciech światowych; są to miłosierni, którzy litują się nad cierpieniami braci swoich nad ich wadami i wszelką nędzą ludzką; są to serca czyste, które się brzydzą najmniejszym grzechem; są to cisi, którzy powściągają swoje namiętności, aby nie zakłócały pokoju ich serca i żyją w zgodzie ze wszystkimi; są to prześladowani, którzy ze spokojem znoszą zniewagi i potwarze. Oto tacy ludzie są Świętymi według zdania Jezusa Chrystusa i Ewangelii. Czy z tym obrazem świętości może się pogodzić gnuśność, oziębłość, życie wygodne bez żadnego umartwienia?
PUNKT DRUGI.
Dzisiejsza uroczystość przypomina nam, że powinniśmy być świętymi.
Przez całą wieczność nie będzie środkowej drogi dla ludzi: będą tylko święci i potępieni, tak, jak nie będzie innego dla nich przeznaczenia tylko niebo albo piekło. Teraz możemy wybierać między tymi dwiema ostatecznościami: czy możemy wahać się choćby na chwilę? Powiedzmy sobie raczej w głębi serca: Chcę zostać świętym; pojmuję, że tak być musi, bo inaczej zostanę potępionym? Trzeba, abym został świętym; nie mogę dosyć drogo kupić szczęścia niebieskiego: upajające rozkosze świętych milion razy więcej są warte niż wszystkie umartwienia w życiu, niż wszystkie trudności na drodze cnoty. Trzeba, abym się wyrzekł świata i jego próżności, bo tylko naśladując świętych, mogę uniknąć piekła. A ponieważ to jest konieczne, trzeba, abym się nawrócił: bo wiele mi brakuje do tego, abym był świętym. Czy mam pokorę Świętych, ich cierpliwość, łagodność, żywą wiarę? Miłosierdzia, Panie, miłosierdzia! Dzisiejsza uroczystość przypomina mi, że powinienem zostać świętym i chcę nim zostać.
PUNKT TRZECI.
Dzisiejsza uroczystość pokazuje nam, że możemy zostać świętymi.
Ja, miałbym zostać świętym! Czyż to przedsięwzięcie nie jest nad moje siły? Tak nam mówić będzie słabość nasza. Nie jest nad nasze siły, odpowiadają nam przykładem swoim wszyscy Święci. W istocie, widzimy między nimi Świętych różnego wieku, stanu i płci. Co oni uczynili, dlaczegóż ja bym tego uczynić nie mógł? Tylu chrześcijan, żyjących w świecie, zachowało czystość wśród niebezpieczeństw, skupienie wśród zgiełku, ubóstwo wśród bogactw, umartwienie wśród okazji do zbytków! Dlaczegóż ja nie mógłbym uczynić tego w łatwiejszych okolicznościach, co oni uczynili w trudniejszych? Nie mówmy: Namiętności mnie pociągają, pokusy na mnie nacierają. Święci mieli je także i gwałtowniejsze nawet, a zwyciężyli je. Dlaczegóż ja nie mógłbym ich zwyciężyć, jak oni? Nie mówmy: Surowość i jednostajność świętości sprawia mi znudzenie; nie mogę tego znieść. Alboż święci nie doznawali tych wstrętów i tego znudzenia? Znosili je i dłużej niż ja; a dziś, kiedy są w niebie, jakże sobie, są za to wdzięczni! jak pojmują, że dobrze czynili! Lękam się mojej słabości. Niestety! Święci byli tak słabi jak i ja; łaska Boża ich wspierała. Dlaczegóż nie mam się spodziewać, że i mnie wspierać będzie? Tym sposobem wszystkie wymówki zostają usunięte, wszelkie pozory nikną przed tymi słowami świętego Augustyna: „Czyż nie będę mógł uczynić tego, co drudzy uczynili?“
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Izajasz VI, 3. – oraz por. Objawienie IV, 8.
[2] – Objawienie V, 13.

