Piątek drugiego tygodnia – 12 grudnia 2025 r.
Przygotowanie pierwsze.
Dziś rozważać będziemy, jakiej chwały dostąpił człowiek przez Wcielenie Słowa i zobaczymy: 1. że przez nie człowiek podniesiony został do najwyższego stopnia wielkości; 2. że przez nie stan człowieka, z kilku względów stał się lepszym, niż był przed upadkiem. Następnie zrobimy postanowienie: 1. szanować i w czystości zachowywać ciało nasze, ponieważ Słowo wcielone tak je uczciło; 2. starać się o coraz większą miłość dla Jezusa Chrystusa, który tak nas ukochał, i czynić częste akty miłości w dzień i w nocy. Naszą wiązanką duchową będą te słowa, które Kościół głosi: O szczęśliwa wino, któraś nam takiego Odkupiciela zjednała!
Oddajmy cześć, miłość i hołd nieskończonej dobroci Boga, który świadczy ludziom dobrodziejstwa, chociaż jest przez nich obrażany. Człowiek przez grzech poniżył się; Słowo wcielone podnosi do najwyższego stopnia naturę jego upadłą. Człowiek utracił dary łaski i upadł niżej od szatanów; Bóg go podwyższa i stawia go w lepszym stanie pod kilkoma względami, niż był w stanie pierwotnym. Wyraźmy za to Bogu wdzięczność i miłość.
PUNKT PIERWSZY.
Bóg wyniósł w Jezusie Chrystusie naturę ludzką do najwyższego stopnia wielkości.
W tej tajemnicy rozważać będziemy cud, który podziwiać będzie niebo przez wszystkie wieki. Słowo Boga, złączywszy się z naturą ludzką w jednej osobie, nie tylko podniosło ją tym samym nad Aniołów, ale ją uczyniło równą Bogu: bo przez zjednoczenie hipostatyczne, po wszystkie wieki prawdą będzie, że w Jezusie Chrystusie człowiek jest zarazem Bogiem, i że ten Bóg-Człowiek ma prawo do takich samych hołdów, jak sam Bóg. Od przyjścia Jego na świat, aniołowie odbierają rozkaz, oddawać Mu cześć. Na puszczy Aniołowie Mu służą. W dzień wniebowstąpienia Bóg Ojciec sadza Go po prawicy, jako równego. Przez wszystkie wieki prawdziwie mówić będzie można o Jezusie Chrystusie: dusza tego człowieka jest duszą Boga; Jego ręce to ręce Boga, Jego ciało, to ciało Boga, Jego serce jest sercem Boga; a to ciało czczone będzie na ziemi i w niebie; to serce będzie przedmiotem czci wszystkich stworzeń w czasie i w wieczności. Jaka cudowna przemiana naszej biednej natury, z tak niskiego stanu tak wysoko podniesionej! A ponieważ Bóg w Słowie swoim tak uczcił naturę ludzką, nauczmy się stąd, jak powinniśmy ją w sobie szanować, zachowując ją w czystości, niewinności i świętości, chronić od wszelkiej skazy, a ozdabiać tym, co jest dobre, budujące i uczciwe.
PUNKT DRUGI.
Jezus Chrystus przez dobrodziejstwo Wcielenia wysłużył nam stan, pod wieloma względami lepszy niż był stan człowieka przed upadkiem.
Bóg przez Jezusa Chrystusa nie tylko nas uwolnił od piekła, gdzie nas czekało wieczne potępienie, nie tylko wyswobodził nas z niewoli szatana, i wysłużył nam odpuszczenie grzechów; ale nadto przywrócił nam łaskę swoją i prawo do nieba, nie tylko raz jeden, ale ile razy je tracimy przez grzechy, choćby najcięższe i najliczniejsze, z tym jednym warunkiem, abyśmy je wyznali na spowiedzi i za nie żałowali; tym sposobem, dzięki Wcieleniu, kto chce, może się zbawić; ci tylko się potępiają, którzy chcą się potępić. Nie dość na tym: Wcielenie czyni nas, przez Sakramenty święte, dziećmi Boga, braćmi Boga, członkami Jezusa Chrystusa i jednym z Nim ciałem; przypuszcza nas do dziedzictwa Jego królestwa i tronu[1], przemienia nas w świątynię Ducha Świętego[2], który w nas mieszka, w tabernakulum na przechowanie przenajświętszej Eucharystii, przez którą Jezus Chrystus wciela się w nasze ciało i zamienia serca nasze na raj ziemski; wreszcie, czyni nas braćmi i współdziedzicami Świętych, z którymi mamy królować w chwale przez całą wieczność. O mój Boże, prawdą więc jest, że przez Twoje święte Wcielenie jesteśmy podniesieni do lepszego stanu, niż był stan człowieka przed upadkiem; i że Kościół Twój słusznie wołać może, mówiąc o upadku Adama: Szczęśliwa wino, któraś sprawiła, że takiego mamy Odkupiciela! A my, jak cenimy tę łaskę? czy dziękujemy za nią codziennie? czy Go za to więcej kochamy? czy Mu gorliwiej służymy?
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Objawienie św. Jana III, 21. – [Apokalipsa św. Jana – przyp. redakcji]
[2] – I. do Koryntian VI, 19.