Dwudziesta Dziewiąta Niedziela Zwykła – dzień 18 października 2026 r.

Dwudziesta Dziewiąta Niedziela Zwykła – dzień 18 października 2026 r.

Przygotowanie pierwsze.

Dziś rozmyślać będziemy o Ewangelii niedzielnej i dowiemy się: 1) jakie są nasze obowiązki ze względu na sprawiedliwość Boga; 2) jakie są nasze obowiązki ze względu na Jego miłosierdzie. Następnie postanowimy sobie: 1) zachować roztropność w mowie, pamiętając, że sprawiedliwość Boska każe nam zdać rachunek z każdego słowa; czynić wszystko świątobliwie, bo Bóg żądać będzie od nas rachunku z każdej sprawy; 2) obchodzić się z bliźnim z taką miłością i wyrozumiałością, z jaką Bóg z nami postępuje. Naszą wiązanką duchową będą te słowa Zbawiciela: „Bądźcie miłosierni, jak i Ojciec wasz miłosierny jest”[1].

Przygotowanie drugie.

Oddajmy cześć Jezusowi Chrystusowi, którego nam Ewangelia dzisiejsza przedstawia, jako króla sprawiedliwego, żądającego ścisłego rachunku od sług swoich z dóbr im powierzonych i jako króla miłosiernego, przebaczającego tym, którzy Go proszą, pod warunkiem, że i oni przebaczą drugim. Z tego podwójnego powodu Jezus Chrystus zasługuje na nasze hołdy! Złóżmy je Mu z głębi serca.

PUNKT PIERWSZY.

Obowiązki nasze względem sprawiedliwości Boskiej.

Powinniśmy uprzedzić ją, bać się jej i zadość jej uczynić: 1) uprzedzić ją zachowując zawsze czystość sumienia; bo, tak jak pan, o którym mówi Ewangelia, tak sprawiedliwość Boża wezwie nas kiedyś przed swój sąd: wtedy, będziemy musieli zdać rachunek z każdej sprawy, z każdego słowa, z każdej myśli, z użycia czasu, zdolności, łask, majątku; powinniśmy zawsze mieć ten rachunek gotowy, bo w każdej chwili śmierć może go od nas zażądać. Niestety! jak ludzie wcale o tym nie myślą! Żyjemy, jakbyśmy nie byli obowiązani do zdania nikomu rachunku, jakbyśmy od nikogo nie zależeli. Inaczej byśmy postępowali, gdybyśmy sobie mówili: Sędzia mój patrzy na mnie, będę musiał zdać mu rachunek z tej czynności! Mówilibyśmy z większym zastanowieniem, gdybyśmy pamiętali. że Bóg nas słyszy i zażąda od nas rachunku z każdego słowa. Powinniśmy się bać sprawiedliwości Bożej: „Straszną jest rzeczą, mówi święty Paweł, wpaść w jej ręce, nie będąc przygotowanym”. „Król, opowiada Ewangelia dzisiejsza, odebrał niewiernemu słudze jego dobra, to jest, że Bóg odbierze grzesznikowi dobra, które mu dał: majątek, łaski, chwałę, nawet dobra naturalne; kazał go wtrącić w ciemności zewnętrzne, to znaczy, że Bóg skarze grzesznika na straszne ciemności piekielne; oddał go wykonawcom swojej sprawiedliwości, to jest, wyda grzesznika szatanom, którzy użyją całej swej siły i zapalczywości, aby go dręczyć; wreszcie, kazał go wtrącić do ciemności z rękami i nogami związanymi”, to znaczy, że ten nieszczęśliwy nie będzie mógł zrobić ani jednego kroku i nic uczynić dla wyjścia stamtąd, a jego nieszczęście będzie wieczne. Te kary są niewątpliwie bardzo surowe; ale trzeba było, aby były takie, bo gdyby bojaźń tak wielkiego nieszczęścia nie powściągała namiętności, nie byłoby ani sprawiedliwych na ziemi ani Świętych w niebie; wszyscy by się potępili, ulegając złej naturze. Jest to czyn, godny Boga, że nas postawił niejako w konieczności osiągnięcia szczęścia i jakoby zmusił wejść do nieba. O mój Boże, dotąd jeszcze tego nie rozumiałem. Dzięki Ci za piekło! jest to dzieło Twojej miłości; spraw, abym się go bał, tą bojaźnią zbawienną, która jest początkiem mądrości. Powinniśmy zadośćuczynić sprawiedliwości Bożej, tego nas uczy sługa w dzisiejszej Ewangelii: rzuca się do nóg swego pana; upokorzmy się również przed Bogiem. Jest to pierwsze zadośćuczynienie, którego od nas wymaga sprawiedliwość Jego. Następnie, ten sługa prosi przebaczenie usilnie, z ufnością, z mocnym postanowieniem naprawienia przeszłości przez lepsze życie. Uczyńmy tak samo, a otrzymamy przebaczenie.

PUNKT DRUGI.

Obowiązki nasze ze względu na miłosierdzie Boga.

Powinniśmy kochać nieskończone miłosierdzie Boga, który, będąc obrażany w każdej chwili, wszędzie, przez różne osoby, w najrozmaitszy sposób, znosi wszystko w milczeniu i obsypuje dobrami nawet tych, którzy Go obrażają; miłosierdzie, które mogło było nas ukarać śmiercią, jakeśmy zgrzeszyli, a jednak znosi nas do dzisiejszego dnia, które daje nam przebaczenie i niebo, zaklinając nas, abyśmy przyjęli jedno i drugie. Powinniśmy kochać tę rozrzewniającą dobroć, którą nam przedstawia w dzisiejszej Ewangelii król, litujący się nad swoim sługą i dający mu czas do uiszczenia się. Powinniśmy ufać miłosierdziu Boga. O! jak nie rozumieją dobroci Jego ci, którzy Mu nie ufają, zniechęcają się, trapią i mówią: Bóg mnie opuścił; nie zbawię się! Zrozumiejmy lepiej, jakim jest Bóg i jak wielkie jest miłosierdzie Jego. W służbie tak dobrego Boga, kto chce, może się zbawić: trzeba tylko chcieć. Jakkolwiek nędzni jesteśmy, nie powinniśmy tracić męstwa i ufności, ale walczyć z przeciwnościami i nie wątpić, że będziemy zbawieni, jeżeli tego chcemy. Chociażby Bóg zesłał na nas przeciwności, pamiętajmy, że nas dotyka, aby nas uleczyć. Powinniśmy naśladować miłosierdzie Boga w kontaktach z bliźnim. Sługa, o którym mówi Ewangelia, otrzymawszy przebaczenie, nie chciał przebaczyć swemu towarzyszowi; król, dowiedziawszy się o tym, kazał go przywołać i cofnął udzielone przebaczenie: „Zlitowałem się nad tobą, rzekł, czyż więc i ty nie powinieneś był zmiłować się nad towarzyszem twoim ? Tak też i Ojciec mój niebieski uczyni wam, dodaje Jezus Chrystus, jeśli nie odpuścicie każdy bratu swemu z serc waszych”[2]. Nie ma przebaczenia dla tego, kto nie chce przebaczyć i zapomnieć krzywd, sobie wyrządzonych. Bóg znosi grzechy nasze, nie karząc nas, nie okazując nawet, że jest obrażony, aby nauczyć nas, że nie powinniśmy zbyt dotkliwie czuć krzywd nam wyrządzonych; że mamy się wystrzegać niecierpliwości, gniewu i zemsty, a wszystkim okazywać uprzejmość, łagodność, pobłażliwość i miłosierdzie, naśladując w tym naszego Ojca niebieskiego.

Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.


[1] –  Łukasz VI, 36.

[2] –  por. Ewang. św. Mateusza XVIII, 27 i następ.