Druga niedziela po Bożym Narodzeniu – dzień 4 stycznia 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
Aby się pobudzić do lepszego życia w tym roku, który rozpoczynamy, zastanowimy się: 1) nad pobudkami jakie nas do tego skłaniają; 2) nad środkami, jakich użyć mamy, aby ten rok świątobliwie przepędzić. Potem zrobimy postanowienie: 1) z większą gorliwością starać się o doskonałe spełnianie naszych zwyczajnych czynności; 2) usilnie pracować nad tym, aby dobrym życiem wynagrodzić Bogu za nasze naganne postępki, a szczególnie mężnie walczyć z naszą główną wadą. Jako wiązankę duchową weźmiemy te słowa świętego Pawła: „Póki czas mamy, czyńmy dobrze”[1].
Przygotowalnie drugie.
Oddajmy cześć Jezusowi, który w dobroci swojej daje nam jeszcze rok nowy, abyśmy pracowali nad naszym uświątobliwieniem i zasłużyli sobie na niebo. Złóżmy Mu dzięki za tę łaskę i prośmy Go, aby nam dopomógł z niej korzystać.
PUNKT PIERWSZY.
Pobudki, skłaniające nas do świątobliwego przepędzenia tego roku.
Mamy obowiązek naprawić smutną przeszłość. Bóg dał nam rok miniony, abyśmy pracowali nad naszym uświątobliwieniem. Jakiż z tego czasu zrobiliśmy użytek? Dał nam rozmaite łaski w porządku naturalnym i nadprzyrodzonym. Jakeśmy z nich korzystali? Czy jesteśmy lepsi? Niestety, ileż złego popełniliśmy, ile dobrego opuściliśmy albośmy źle wykonali, ile łask nadużyliśmy! Wielki Boże! kiedy sprawiedliwość Twoja położy na jednej szali to, coś dla mnie uczynił dobrego, a na drugiej zło, którego się dopuściłem względem Ciebie, wraz z tym, co dobrego w tak małej mierze wykonałem, zadrżę z przestrachu, abyś do mnie nie wyrzekł tych słów, któreś powiedział do króla babilońskiego: „Zważonyś na wadze i znalezionyś mniej mającym”[2]; ciężar moich łask przeważył twoje zasługi. Jeden mam tylko ratunek: starać się o tak obfite nabycie zasług w tym nowym roku, abym mógł wynagrodzić zło, którego się dopuściłem. Mamy obowiązek uświęcić nasze teraźniejsze życie. Będziemy musieli zdać ścisły rachunek z każdej chwili tego nowego roku. Każda chwila zmarnowana albo źle użyta, świadczyć będzie przeciwko nam. O gdybyśmy poznali wartość tego daru Bożego, jakim jest czas! Mamy obowiązek przygotować się na przyszłość. Nie ma nic bardziej niepewnego, jak przyszłość. Na minutę umiera na kuli ziemskiej około 76 osób; 4560 na godzinę; 109.440 na dzień; blisko 40 milionów na rok[3]. Może i ja do ich liczby należeć będę w tym zaczynającym się roku. Gdybym wiedział, że tak będzie, jakżebym się starał żyć dobrze, jakbym unikał grzechu, jak świątobliwie wykonywałbym najdrobniejsze sprawy, jakbym się starał zachować czystość duszy! Śmierć mogłaby mnie spotkać nagle, nie będąc wcale nieprzewidzianą. Dlatego święty Antoni mówił do swoich uczniów: Żyjcie każdego dnia tak, jak gdyby każdy dzień miał być ostatnim w życiu; a święty Bernard nakazywał uczniom swoim, aby każdą sprawę tak wykonywali, jakby zaraz po niej mieli umrzeć.
PUNKT DRUGI.
Jakich środków mamy używać, aby świątobliwie przepędzić rok nowy.
Trzeba się starać o dobre wykonywanie zwyczajnych spraw, nawet najpospolitszych, które świat za nic uważa, to jest spełniać je w czasie i w sposób nakazany, spełniać je dla Boga, z gorącym pragnieniem podobania się Jemu. Na tym polega świętość, więcej niż na czynach nadzwyczajnych, które właśnie dlatego, że są nadzwyczajne, rzadko się zdarzają. Trzeba dążyć do tego, aby żyć coraz lepiej w godzinie następnej, niż żyliśmy w poprzedzającej. Jeżeliśmy w czym uchybili, powinniśmy, nie zniechęcając się, naprawić zło dobrem. Jeżeliśmy zrobili co dobrze, trzeba się starać, aby to czynić na przyszłość jeszcze lepiej. Prawdziwa cnota nigdy nie mówi: dosyć! W tej rzeczy kto się nie stara iść naprzód, ten się cofa. Zawsze iść naprzód, to powinno być naszym hasłem; zawsze wstępować coraz wyżej, taka jest zasada człowieka sprawiedliwego. Trzeba, abyśmy się starali poznać naszą główną wadę, a gdy ją poznamy, należy przez cały rok walczyć z nią wytrwale przez czuwanie nad sobą, przez badanie swego sumienia, przez spowiedzie i gorące modlitwy. Gdybyśmy każdego roku, powiada autor Naśladowania, wykorzenili jedną wadę z naszego serca, wkrótce bylibyśmy doskonałymi. Zrozumiejmy dobrze potrzebę przepędzenia świątobliwie tego roku i użyjmy środków, które nam do tego posłużyć mogą.
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1] – Do Galatów, VI, 10.
[2] – Daniel, V. 27.
[3] – [to są dane przytoczone przez autora – zapewne z połowy XIX w. – obecnie liczby te są znacząco większe]