Czwartek Trzydziestego Pierwszego Tygodnia Zwykłego – dzień 5 listopada 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
W poprzednim rozmyślaniu zastanawialiśmy się nad wielką wartością czystości i nad obowiązkiem czuwania, aby zachować tę cnotę; dziś rozmyślać będziemy, jak obrzydłym jest przeciwny jej występek nieczystości i przekonamy się: 1) że jest obrzydłym Bogu; 2) że wielką szkodę przynosi człowiekowi. Następnie zrobimy postanowienie: 1) wystrzegać się wszelkich okazji niebezpiecznych, szczególniej próżnowania i ciekawości; 2) odsuwać pokusę, jak tylko się pojawi, nie wprost walcząc z nią, ale zwracając uwagę na inny przedmiot. Naszą wiązanką duchowną będą te słowa Apostoła do Tymoteusza: „Samego siebie czystym zachowaj”[1].
Przygotowanie drugie.
Oddajmy cześć nieskończonej świętości Boga, brzydzącego się grzechem, a szczególniej nieczystością. Złóżmy zarazem cześć Jego sprawiedliwości, karzącej ten występek w sposób najstraszniejszy, często w tym jeszcze życiu, ale szczególniej w piekle. Uwielbiajmy świętość i sprawiedliwość Boga.
PUNKT PIERWSZY.
Nieczystość jest w najwyższym stopniu obrzydłą Bogu.
Ten występek ściąga największy gniew i pomstę Boga; on był powodem, że Bóg zalał cały świat potopem, że ogniem z nieba spalił Sodomę i Gomorę; ten występek i teraz ściąga na ziemię tyle nieszczęść na pojedyncze rodziny i na ogół. Żaden występek nie sprzeciwia, się bardziej nieskończonej czystości Boga; żaden nie znieważa bardziej Jego świątyni i mieszkania, ponieważ ciała nasze są świątyniami Ducha Świętego, a przez Komunię świętą stają się żywymi cyboriami i tabernakulami Przenajświętszego Sakramentu; jest to straszna zniewaga, przeciw której Duch Święty wyrzekł to przekleństwo: „Jeśli zaś kto świątynię Boga naruszy, zatraci go Bóg. Albowiem świątynia Boga jest święta, którą wy jesteście”[2]. Żaden występek nie dotyka tak bezpośrednio Słowa Wcielonego, bo kto kala ciało swoje, ten rzuca w obrzydłe błoto członki samego Jezusa Chrystusa; żaden występek nie ubliża tak Majestatowi Boga, bo człowiek, który go popełnia, kładzie na szalach Boga i niecną rozkosz, przedkłada nad Boga błoto, to jest to, co jest najobrzydliwsze i najpodlejsze. Żaden wreszcie występek nie sprzeciwia się bardziej zamiarom Bożym, ponieważ Bóg dał nam duszę duchową, swój obraz i podobieństwo, aby tu żyła życiem aniołów, cieszyła się Jego miłością i przygotowywała się do życia niebiańskiego; przez grzech nieczystości poniżamy dzieło Boże, tarzamy w błocie obraz Jego, nurzamy w brudnych rozkoszach duszę przeznaczoną do kosztowania czystych rozkoszy nieba, do rozważania miłości i doskonałości Boga. Jakiż to przewrót zamiarów Bożych! Nigdy nie będziemy mogli pojąć, jak nieczystość obrzydłą jest Bogu. Prośmy Boga, aby i nam dał podobny wstręt do tego występku.
PUNKT DRUGI.
Grzech nieczystości przynosi duszy straszną szkodę.
Najpierw możemy powiedzieć, że szkodzi ciału, bo wyczerpuje jego siły, doprowadza je do przedwczesnej starości i śmierci, a często sprowadza śmierć nagłą; ale bez względu na to, grzech nieczystości upadla człowieka w jego własnych oczach, odbiera mu szacunek dla samego siebie i prowadzi do wszystkich występków; niszczy w sercu wszelkie uczucia szlachetne: pozbawia miłości do rodziców, współczucia dla nieszczęśliwych. Sprawia wstręt do modlitwy, do cnoty, do obowiązków, odciąga od Boga. Odbiera duszy miłość, a natomiast wprowadza do niej samolubstwo, nie mające żadnej litości dla bliźniego; odbiera nadzieję i wiarę, której czyste zasady nie dadzą się pogodzić z zepsuciem serca. Wreszcie występek ten, jak wejdzie w nałóg, jest ze wszystkich najtrudniejszym do wyleczenia. Czy może być co szkodliwszego dla człowieka jak grzech nieczystości? Czy tak się nim brzydzimy?
Postanowienia i wiązanka duchowna jak wyżej.
[1] – I. Tymot. V, 22.
[2] – I. Korynt. III, 17.

