Czwartek Ósmego Tygodnia Zwykłego – Czwartek po zesłaniu Ducha Świętego. – dzień 28 maja 2026 r.
Przygotowanie pierwsze.
Dziś rozważać będziemy: 1) że każda dusza chrześcijańska ma obowiązek poddać się przewodnictwu Ducha Świętego; 2) czego od nas wymaga to przewodnictwo Boskie. Następnie postanowimy sobie: 1) starać się o skupienie zewnętrzne i wewnętrzne, aby słyszeć natchnienia Ducha Bożego; 2) być posłusznymi z miłością i bez ociągania natchnieniom Ducha Świętego. Naszą wiązanką duchową będą te słowa Apostoła: „Którzykolwiek Duchem Bożym są rządzeni, ci są synami Bożymi”[1].
Przygotowanie drugie.
Oddajmy cześć Duchowi Świętemu, którego zadaniem jest uświęcanie dusz w całym Kościele. Złóżmy Mu dzięki za tyle dobrych myśli, pobożnych uczuć gorących modlitw, szlachetnych postanowień, do których nam daje natchnienie.
PUNKT PIERWSZY.
Wszyscy chrześcijanie mają obowiązek poddać się przewodnictwu Ducha Świętego.
Duch Boży rządzi przez swoje Boskie natchnienia wszystkimi duszami, które chcą Mu się oddać i ten tylko jest chrześcijaninem, kto się tego przewodnictwa trzyma. Ten nie należy do Jezusa Chrystusa, powiada święty Paweł, „kto nie ma Ducha Chrystusowego”[2]. Tenże Apostoł mówi: „Nie zasmucajcie Ducha Świętego Bożego”[3], nie odrzucajcie natchnień, którymi chce w was rozniecić pożar świętej miłości. Przejęci tymi prawdami, pierwsi chrześcijanie oddawali się wpływowi łaski, aby nimi kierowała jak dziećmi, w sposób, jaki jej się podoba. Skoro Bóg tak się do nas zniża, że chce być naszym przewodnikiem w drodze życia, że nam daje święte natchnienia, litując się z miłości nad naszą nędzą i ciemnotą, czyż możemy nie słuchać Jego głosu albo Mu się opierać? Kto liczy na własne siły, nie prosząc o Ducha Bożego, kto ufa swemu rozumowi i zdolnościom, ten nie ma wiary. Taki człowiek ulega naturze pociągającej go do zła, próżności, która go zaślepia; postanowienia jego są bezskuteczne, łatwo upada, nie doprowadza do skutku dobrych przedsięwzięć, bo trzyma się roztropności ludzkiej, nie radzi się Ducha Bożego. Szczęśliwe dusze, które, jak Apostoł, dają się powodować Duchowi Świętemu i od Niego zależą. Czy tak pozwalamy, aby Duch Święty nami rządził?
PUNKT DRUGI.
Jak trzeba korzystać z przewodnictwa Ducha Bożego?
Trzeba: 1) uwagi, aby usłyszeć głos Jego; 2) gotowości do spełnienia tego, co nam nakazuje. Naśladowanie zaleca nam uwagę na głos Ducha Świętego w tych słowach: „Błogosławione uszy, czujne na poszept Bożego natchnienia, a głuche na podszepty i gwary tego świata. Błogosławione uszy, które nie głosu z zewnątrz brzmiącego, lecz prawdy wewnątrz uczącej słuchają”[4]. To znaczy, że trzeba wystrzegać się rozproszenia, lekkomyślności, myśli próżnych, namiętności, które miotają duszą i urojeń złudnej wyobraźni; trzeba czuwać nad sobą, aby nie przeszkodzić działaniu Boga w nas; aby Duch Święty mógł swobodnie wpływać na nasze czynności i słowa. Duch Święty nie przemawia do duszy rozproszonej, bo na cóż by mówił do tego, kto Go nie słucha? Duch Święty wymaga od duszy spokoju, skupienia, uwagi; chce, aby Go słuchała, jak Maria, siostra Łazarza, słuchała Jezusa; aby ze czcią religijną przyjmowała Jego natchnienia, mówiąc Mu, jak Samuel: „Mów, Panie, bo słucha sługa Twój”[5], albo jak Dawid: „Będę słuchał, co we mnie będzie mówił Pan Bóg”[6]. Oprócz uwagi, potrzeba jeszcze gotowości do spełnienia tego, co Duch Święty od nas żąda. Duch Święty nie lubi dusz opieszałych i bojaźliwych, które nie chcą wyrzec się swej woli i opierają się Jego natchnieniom. Na cóż by się im przydało przewodnictwo Ducha Świętego, kiedy one Go słuchać nie chcą? Duch Święty wybiera dusze mężne, hojne, które bez wahania są Mu posłuszne, choćby ich to najwięcej kosztowało; dusze podobne sługom, o których mówi Dawid, patrzącym ustawicznie na ręce pana swego, gotowym na jego skinienie, albo jak tajemnicze zwierzęta, o których mówi Ezechiel, idące wszędzie gdzie je Duch Święty woła; a skoro znajdzie takie dusze, jakże szybko prowadzi je do doskonałości! Czy mamy takie skupienie i powolność natchnieniom Ducha Świętego?
Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.
[1]– Do Rzym. VIII, 14.
[2]– Do Rzym. VIII, 9.
[3]– Do Efezjan. IV, 30.
[4]– III. Naślad. I, 1.
[5]– I. Ks. Król. III, 9.
[6]– Psalm LXXXIV, 9.