Czwartek Dwudziestego Dziewiątego Tygodnia Zwykłego – dzień 22 października 2026 r.

Czwartek Dwudziestego Dziewiątego Tygodnia Zwykłego – dzień 22 października 2026 r.

Przygotowanie pierwsze.

Dziś rozważać będziemy: 1) jak doskonałą jest miłość nadnaturalna, którą winniśmy bliźniemu; 2) po czym ją można poznać. Następnie zrobimy postanowienie: 1) mówić zawsze dobrze o nieobecnych; 2) tak się obchodzić ze wszystkimi, jak z samym Jezusem Chrystusem. Naszą wiązanką duchową będzie zalecenie świętego Piotra: „A nade wszystko miejcie miłość jedni ku drugim”[1].

Przygotowanie drugie.

Oddajmy cześć Jezusowi Chrystusowi, powtarzającemu nam kilkakrotnie przykazanie miłości bliźniego. Sam często nam je daje: przypomina nam je przez swego ukochanego ucznia, przez swoich Apostołów i Ewangelistów; nie ma nic innego w Ewangelii, bardziej zalecanego: jest to dowodem, jak gorąco pragnie, abyśmy byli ożywieni duchem miłości. Dziękujmy Mu, że przez to jedno przykazanie dał nam sposobność zadośćuczynić wszystkim, ponieważ napisane jest: „Kto miłuje bliźniego, Zakon[2] wypełnił”[3].

PUNKT PIERWSZY.

Doskonałość miłości nadnaturalnej.

„Choćbym mówił, powiada Apostoł, językiem anielskim; choćbym posiadał wiadomość wszystkich tajemnic i wiarę taką, żebym góry przenosił; choćbym rozdał całe moje mienie ubogim i wydał ciało moje na najsroższe męczeństwo, wszystko to na nic by mi się nie przydało, gdybym miłości nie miał”. Ta miłość, wszystko przewyższająca, jest tak wzniosłą cnotą, że wzór swój bierze z Trójcy Przenajświętszej. „Ojcze święty, rzekł Jezus Chrystus w kazaniu, powiedzianym po ostatniej Wieczerzy, niech będą jedno, jak my jesteśmy jedno, aby i oni w nas jedno byli, jak ty, Ojcze, jesteś we mnie, a ja w Tobie”[4]. Jak piękne są te słowa! jak one powinny nam okazać doskonałość miłości! Jezus Chrystus pierwszy wypełnił tę wzniosłą naukę jednocząc się z nami; oświadcza bowiem, że uważa za Jemu uczynione to, co uczynimy najmniejszemu z Jego dzieci. O jakiż to cudowny pomysł Boga dla zmuszenia ludzi do wzajemnej miłości! Okrywa niejako swą świętą osobą każdego chrześcijanina, aby przyjąć dobro albo zło, które mu wyrządzają; tym sposobem podnosi, uszlachetnia, ubóstwia miłość, bo według tej nauki, kto bliźniego kocha, świadczy mu przysługi, przyjmuje go łaskawie, ten kocha i przyjmuje samego Jezusa Chrystusa. Jakaż to pociecha dla serca, kochającego tego boskiego Zbawcę; a zarazem, jak wielką nagrodę da Jezus Chrystus temu, któremu uważa się być dłużnym! To wyjaśnia, dlaczego szklanka wody, dana biednemu, wysługuje temu, kto ją daje, nagrodę wieczną. Z drugiej strony, kto odmawia miłości bliźniemu, ten jej odmawia Jezusowi Chrystusowi; kto obchodzi się nieludzko z bliźnim, kto mu ubliża albo z niego szydzi, ten obchodzi się nieludzko z Jezusem Chrystusem, ten Mu ubliża i szydzi z Niego; kto dla bliźniego jest oziębłym i przykrym, ten jest przykrym albo oziębłym dla Jezusa Chrystusa. Jakże to jest oburzające! Zastanówmy się nad sobą i zobaczmy, czy Jezus Chrystus może być zadowolony z tego, jak się z Nim obchodzimy w osobie bliźniego.

PUNKT DRUGI.

O cechach, po których poznajemy miłość nadnaturalną.

Miłość nadnaturalna obejmuje wszystkich ludzi bez wyjątku i różnicy, bo kochając w bliźnim Jezusa Chrystusa, każdego uważa jednakowo godnym kochania. Kto ma tę miłość, ten postępuje ze wszystkimi z jednakową uprzejmością, nie pozwalając sobie na zbytnie przywiązanie do jednych, ani też na obojętność lub wstręt dla drugich; wszystkim okazuje uszanowanie, nad nikogo się nie wynosi, nikomu nie daje powodu użalania się na siebie, ani sam do nikogo nie ma niechęci. Miłość nadnaturalna jest bezinteresowna: kocha bliźniego, pomaga mu, okazuje mu szacunek i przyjaźń nawet wtedy, kiedy z tego nie ma żadnej korzyści; w tym zupełnie się różni od miłości samolubnej, która wtedy tylko czyni drugim dobrze, kiedy w tym korzyść swą znajduje; miłość nadnaturalna jest życzliwa nawet dla tych, którzy nam krzywdę wyrządzili, albo źle się z nami obeszli. Miłość nadnaturalna ma przede wszystkim na względzie zbawienie bliźniego, pragnie go zachęcić do pobożności, korzysta z każdej sposobności, aby go oderwać od świata i podnieść jego umysł do rzeczy wiecznych, do prawd chrześcijańskich, a serce skłonić do spełniania zasad ewangelicznych. Kto ma miłość nadnaturalną, ten kocha wszystkich jedynie dla Boga, bez względu na zdolności bliźniego, na jego rozum, urodzenie, przyjemne obejście się, na zgodność usposobień i skłonności; znajduje nawet radość w okazywaniu miłości osobom nieprzyjemnym, bo wtedy pewien jest, że kocha bliźniego jedynie dla Boga i że miłość jego jest prawdziwie nadnaturalna i zasługująca; tej pewności mieć nie może, jeżeli sama tylko skłonność naturalna powoduje jego miłością. Osądźmy według tych cech, czy nasza miłość jest nadnaturalna.

Postanowienia i wiązanka duchowa jak wyżej.


[1] –  I. Piotr IV, 8. 

[2] –  [przypis redakcji – tzn. Prawo]

[3] –  Rzym. XIII, 8.

[4] –  Jan XVII, 12, 22, 21.